27 November 2014

WARISAN AKTA HASUTAN - TAHNIAH DS NAJIB!

Apabila ditanya Najib tidakkah beliau khuatir risiko boleh terkorban jika meneruskan lawatan ke Gaza, Falastin bersama seluruh keluarga, Najib menjawab, 'kalau ditakdirkan saya mati diGaza, alhamdulillah saya rela mati dibumi Gaza ini'*
Salam 2 all.

Saya mengucapkan setinggi-tinggi tahniah dan syabas kepada Presiden UMNO YAB Dato' Sri Najib yang mengumumkan didalam ucapan dasar Presiden sempena Perhimpunan Agong UMNO pagi tadi bahawa Akta Hasutan 1948 bukan sahaja akan dikekalkan, malahan akan dibuat penambah-baikan terutama berkaitan melindungi agama Islam dan lain-lain agama!

Syabas dan tahniah!

Ini adalah bukti bahawa Dato' Sri Najib adalah seorang yang amanah dengan kata-janjinya iaitu akan mendengar suara hati dan nurani rakyat bawahan. Dan suara rakyat khususnya bangsa Melayu samada melalui indivdu mahupun pertubuhan sangat jelas - mereka mahu Akta Hasutan dikekalkan dan dibuat penambah-baikan!

Dengan pengumuman ini juga sebenarnya Dato' Sri Najib telah mengekalkan amal jariah dan warisan peninggalan Allahyarham ayahandanya Tun Abdul Razak Hussein.

Sebenarnya mungkin ramai yang tidak tahu bahawa walaupun Akta Hasutan 1948 adalah buatan penjajah British, namun Seksyen 3 (1) (f) yang melindungi empat teras tiang seri negara digubal hanya pada 10 Ogos 1970 oleh Allahyarham Tun Abdul Razak.

Penggubalan Seksyen 3 (1) (f) dibuat melalui Ordinan Darurat (Kuasa-Kuasa Khas) No. 45, 1970 (P.U. (A) 282/1970) oleh Allahyarham Tun Abdul Razak setelah berlakunya peristiwa berdarah rusuhan perkauman 13 Mei 1969.

Semasa membentangkan Lapuran Mageran pada 06 Okt 1969, Allahyarham Tun Abdul Razak mengenal pasti punca berlakunya peristiwa hitam 13 Mei adalah kerana perbuatan terkutuk kaum cauvinis dan pelampau perkauman memainkan isu dan sentimen mempersoalkan hak dan kedudukan istimewa orang Melayu terutamanya Artikel 153 Perlembagaan, disamping tohmahan dan fitnah konon kaum Cina dipinggirkan!

Atas sebab itu, Allahyarham Tun Abdul Razak bukan sahaja mengekalkan Akta Hasutan 1948, malahan membuat penambah-baikan dengan memasukkan Seksyen 3 (1) (f) yang memperuntukkan:

"bahawa ‘kecenderungan menghasut – seditious tendency itu adalah apabila ada mana-mana pihak cuba mempersoalkan apa-apa perkara, hak, status, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau prerogatif mana-mana perkara berikut iaitu:

1. Bahagian 3 – perkara berkaitan kewarganegaraan;

2. Perkara 152 – kedudukan bahasa Melayu sebagai Bahasa Kebangsaan;

3. Perkara 153 – kedudukan hak istimewa orang Melayu dan pribumi Sabah & Sarawak termasuk perezapan kuota mengenai perkhidmatan, permit dan sebagainya;

4. Perkara 181 – kedaulatan, kekuasaan, kedudukan dan keistimewaan Raja-Raja Melayu".
 
Terbukti apa yang dilakukan oleh Allahyarham Tun Abdul Razak membuahkan hasil apabila negara menjadi aman selepas itu dengan penguatkuasaan Akta Hasutan; malah Tun Abdul Razak kemudiannya berjaya membangunkan negara dalam tempoh 3 tahun pemerintahan singkatnya dengan pelbagai dasar yang berjaya mengimbangkan jurang perbezaan ekonomi antara kaum khususnya melalui Dasar Ekonomi Baru.
 
Walaupun Allahyarham Tun Abdul Razak menghadapi kemelut politik yang serius dengan ketewasan beberapa kerusi utama dalam PRU 1969 dengan tumbangnya Pulau Pinang dan Selangor juga hampir kecundang gara-gara mainan politik sempit dan kotor kaum cauvinis dan pelampau perkauman yang meniupkan api perkauman sehingga kaum cina hampir menolak Parti Perikatan, namun keazaman politik memberi kekuatan kepada Allahyarham untuk menentang politik cauvinis dan perkauman ini dan beliau berjaya meneraju negara kearah kecemerlangan yang dikecapi sehingga ke hari ini - walaupun hayat pemerintahan beliau cuma tiga tahun.

Legasi itu kini diteruskan oleh anakanda Allahyarham iaitu Dato' Sri Najib.

Sebenarnya tanpa Dato' Sri Najib sedar, beliau telah meneruskan amal jariah Allahyarham ayahandanya kepada umat Islam, bangsa dan negara ini.

Sesuai dengan sabda Rasulullah saw bahawa "tidak mati seorang anak Adam kecuali putuslah segala amalnya kecuali anak yang soleh yang mendoakannya, ilmu yang ditinggalkan dan dimenafaatkan, dan amal jariahnya".

Legasi Seksyen 3 (1) (f) dan kesinambungan Akta Hasutan adalah amal jariah bagi Allahyarham Tun Abdul Razak, dan kini diteruskan oleh anakandanya. Semoga ianya dijadikan Allah sebagai suatu ibadah dan amal jariah kepada Allahyarham Tun Abdul Razak! Amin dan Al-Fatihah.

Dan sebagaimana yang dilakukan oleh Allahyarham Tun Abdul Razak yang berjaya menambah-baik Akta Hasutan untuk melindungi bangsa Melayu dan hak keistimewaannya, maka saya mencadangkan supaya Dato' Sri Najib melakukan penambah-baikan kepada Akta Hasutan dengan memperkasa dan melindungi agama Islam dengan cadangan berikut: 
 
1. meminda Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan dengan memasukkan peruntukkan tambahan seperti berikut iaitu:
 
Seksyen 3 (1) (f) memperuntukkan bahawa ‘kecenderungan menghasut (seditious tendency) itu adalah apabila ada mana-mana pihak cuba mempersoalkan apa-apa perkara, hak, status, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau prerogatif mana-mana perkara berikut iaitu (kekalkan yang sedia ada) termasuk: 
 
Perkara 3 (Islam agama Persekutuan), Perkara 8 (4) (c) (kedudukan orang asli), Perkara 8 (4) (f) (kedudukan Rejimen Askar Melayu DiRaja), Perkara 11 (4) (penyebaran agama bukan Islam), Perkara 12 (peruntukkan dana bagi institusi Islam), Perkara 121 (1A) (bidangkuasa Mahkamah Syariah), Jadual 9 Senarai II (bidangkuasa Dewan Undangan Negeri dan Mahkamah Syariah dalam hal ehwal Islam) , dan mana-mana undang-undang atau enakmen yang diperbuat dibawahnya”;  
 
2. meminda Seksyen 114 (g) Akta Keterangan dengan peruntukkan ‘Mahkamah hendaklah membuat andaian/rumusan bahawa adalah merupakan satu perbuatan menghasut menurut peruntukkan dibawah Akta Hasutan jika ada mana-mana pihak yang cuba mempersoal, mempertikai dan/atau menghina apa-apa perkara, hak, status, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau prerogatif berkaitan Bahagian 3, Perkara 152, Perkara 153, Perkara 181, Perkara 3, Perkara 8 (4) (c), Perkara 8 (4) (f), Perkara 11 (4), Perkara 12, Perkara 121 (1A) dan/atau Jadual 9 Senarai II Perlembagaan Persekutuan dan mana-mana undang-undang atau enakmen yang diperbuat dibawahnya”; 
 
3. meminda hukuman bagi sabitan kesalahan dibawah Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan dengan ‘hukuman penjara mandatori tidak kurang 5 tahun dan tidak melebihi 25 tahun' bagi sabitan kesalahan dibawah Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan. 
 
4. Dan bagi memperkasa, memelihara dan melindungi Akta Hasutan serta peruntukkan yang dibuat dibawahnya, saya mencadangkan supaya peruntukkan berikut dimasukkan iaitu:

"memperuntukkan bahawa ‘kecenderungan menghasut (seditious tendency) itu adalah termasuk apabila ada mana-mana pihak cuba mempersoalkan keujudan, kedudukan, hak, status, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau prerogatif Akta ini atau mana-mana peruntukkan didalam Akta ini”.

5. Dan bagi memastikan keujudan, status dan kedudukan Akta Hasutan tidak lagi diganggu gugat atau dicabar dimasa akan datang, saya sarankan peruntukkan seperti berikut dimasukkan iaitu:

Tanpa mengambil kira mana-mana undang yang bertentangan dengannya, dan mengambilkira Perkara 159 (5) Perlembagaan Persekutuan, adalah diperuntukkan bahawa Akta Hasutan, atau mana-mana peruntukkan atau bahagian didalamnya termasuk Seksyen ini tidak boleh dipinda, dimansuh, dibatalkan atau dilakukan apa juga perkara yang boleh menyebabkan ianya tidak boleh dilaksanakan atau dikuatkuasakan samada oleh Parlimen, DUN ataupun Mahkamah  tanpa persetujuan Majlis Raja-Raja”.

Saya percaya dengan penambah-baikan seperti yang dicadangkan diatas, Akta Hasutan bukan sahaja akan terus dikekalkan, malahan legasinya akan memastikan kesinambungan keharmonian dan keamanan yang telah dikecapi oleh rakyat dan negara ini selama ini.

Tahniah dan syabas sekali lagi kepada YAB Dato’ Sri Najib!

Adios amigos, grasias senor!

Zulkifli Bin Noordin
Khamis
04 Safar 1436
27 Nov 2014

*Bersama YAB Dato' Sri Najib Tun Razak dalam lawatan bersejarah ke Gaza, Falastin pada 23 Januari 2013. Dato' Sri Najib sedang berucap di Pintu Rafah bersama Sheikh Ismael Haniyah, Perdana Menteri Falastin-Gaza.

25 November 2014

AKTA HASUTAN - MEMPERKASA TIANG SERI NEGARA

Aiya Ah Foo...itu 13 Mei cauvinis otak kominis cakap malai-si kira hasutan ke?
Salam 2 all.

Akhir akhir ini terdapat usaha gigih lagi terancang oleh kaum cauvinis dan pelampau perkauman untuk menghapuskan Akta Hasutan 1948. Bertopengkan perisai hak asasi kemanusiaan, mereka mendakwa kononnya Akta Hasutan kononnya mengekang dan menyekat kebebasan bersuara seperti yang dijamin dibawah Perkara 10 Perlembagaan Persekutuan!

Apakah benar Akta Hasutan mengekang dan menyekat kebebasan bersuara seperti yang dijamin oleh Perkara 10 Perlembagaan Persekutuan?

Apakah perkara yang diperkatakan sebenarnya oleh yang kaum cauvinis dan pelampau perkauman ini yang dikatakan menyekat kebebasan bersuara mereka?

Secara umumnya, kaum cauvinis dan pelampau perkauman ini membangkitkan dan mempermainkan isu-isu berikut:

1. mempersoal, memperlekeh, dan kekadang menghina kedudukan dan kedaulatan Raja-Raja Melayu; contohnya dalam isu kalimah Allah, bible versi bahasa Melayu, isu cubaan pemurtadan umat Islam oleh gereja, isu pembentukan kerajaan negeri Perak, kontroversi perlantikan MB Selangor dan lain-lain;

2. mempersoal, memperlekeh, dan kekadang menghina kedudukan dan keistimewaan Islam didalam negara ini seperti peruntukkan untuk masjid-masjid dan institusi pendidikan Islam, kedudukan Mahkamah Syariah, kedudukan Majlis Fatwa Kebangsaan dan kuasa Mufti-Mufti dan lain-lain;

3. mempersoal, memperlekeh, dan kekadang menghina kedudukan dan hak istimewa orang Melayu seperti yang termaktub didalam Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan dan kedudukan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan seperti termaktub didalam Perkara 152 termasuk kedudukan sekolah-sekolah vernakular; malahan sampai ke peringkat mempertikai kedudukan Kerajaan Melayu yang memerintah negeri-negeri dan peringkat Persekutuan.

HASUTAN & PERLINDUNGAN PERLEMBAGAAN PERSEKUTUAN

Sebenarnya isu-isu yang dibangkitkan dan dipermainkan oleh kaum cauvinis dan pelampau perkauman ini seperti yang tercatat diatas dilindungi oleh Perlembagaan Persekutuan dibawah Perkara 10 (2) (a). Walaupun Perkara 10 umumnya memberikan hak kebebasan bersuara kepada mana-mana warganegara, namun hak itu tertakluk kepada hak Parlimen

mengenakan apa-apa sekatan yang didapati perlu atau mustahak demi kepentingan keselamatan Persekutuan” dan dalam menentukan kepentingan keselamatan Persekutuan, Parlimen boleh dibawah Perkara 10 (4)

meluluskan undang-undang melarang perbuatan mempersoal apa-apa perkara, hak, taraf, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau hak kedaulatan yang ditetapkan atau diperlindung oleh peruntukkan Bahagian 3, Perkara 152, 153 atau 181 berhubung dengan apa-apa jua”.

Apakah perkara-perkara tersebut?

1. Bahagian 3 – perkara berkaitan kewarganegaraan;

2. Perkara 152 – kedudukan bahasa Melayu sebagai Bahasa Kebangsaan;

3. Perkara 153 – kedudukan hak istimewa orang Melayu termasuk perezapan kuota mengenai perkhidmatan, permit dan sebagainya;

4. Perkara 181 – kedaulatan, kekuasaan, kedudukan dan keistimewaan Raja-Raja Melayu;


KONTRAK SOSIAL DAN AKTA HASUTAN

Sebenarnya kesemua empat perkara diatas adalah asas kepada termetrainya apa yang disebut sebagai kontrak sosial.

Apakah dia yang dikatakan kontrak sosial?

Kontrak sosial adalah persefahaman dan perjanjian diantara bangsa pribumi Melayu dengan kaum imigran Cina dan India yang dibawa penjajah British ke Persekutuan Tanah Melayu, atau lebih dikenali sebagai Malaya sebelum kemerdekaan dicapai.

Sebelum penjajahan oleh barat termasuk British, Persekutuan Tanah Melayu atau Malaya sebenarnya adalah terdiri daripada 9 buah Negeri-Negeri Berdaulat yang diperintah secara mutlak oleh tiap seorang Raja-Raja Melayu di negeri masing.

Negeri-negeri tersebut ialah Kedah (Pulau Pinang dan Perlis termasuk didalamnya), Perak, Selangor, Melaka, Negeri Sembilan, Johor-Riau-Singapura, Pahang, Trengganu dan Kelantan (termasuk Selatan Siam).

Apabila penjajah British menjajah kesemua negeri-negeri Melayu berdaulat ini, dan setelah tumbangnya gagasan Malayan Union, maka terbentuklah sebuah persekutuan yang dinamakan Persekutuan Tanah Melayu; namun tiap-tiap Raja Melayu masih berdaulat dan memerintah negeri masing-masing dengan bangsa Melayu sebagai anak pribumi.

Semasa era penjajahan British, mereka membawa masuk tenaga buruh daripada negara Cina dan benua India sebagai imigran untuk membantu penjajah British dalam sektor perlombongan bijih timah dan perladangan getah serta aktiviti ekonomi yang berkaitan dengannya.

Imigran Cina dan India ini pada masa itu sebenarnya adalah buruh ekonomi yang dibawa masuk oleh penjajah British tanpa sebarang jaminan kerakyatan atau kewarganegaraan, malah terus menjadi anak jajah British.

Apabila perundingan kemerdekaan sedang dilakukan, timbul persoalan apa status kaum imigran Cina dan India yang dibawa masuk sebagai tenaga buruh ekonomi British? Dan bagaimana pula kedudukan Raja-Raja Melayu, agama Islam dan hak bangsa pribumi Melayu sendiri didalam Persekutuan Tanah Melayu?

Pihak British enggan mengambil imigran yang terdiri daripada kaum Cina dan India untuk menjadi rakyat dan warganegara British! Sebaliknya British mencadangkan supaya Raja-Raja Melayu dan pribumi bangsa Melayu di Persekutuan Tanah Melayu ini menerima kaum imigran Cina dan India ini sebagai warganegara dan rakyat Malaya!


7 WASIAT RAJA-RAJA MELAYU

Sebagai asas kepada rundingan ini, maka Raja-Raja Melayu telah menggariskan perimeter perundingan dan perbincangan, dengan mengeluarkan satu titah yang kini dikenali sebagai 7 Wasiat Raja-Raja Melayu, iaitu:

1.  Kami namakan dan kami panggil dia, bumi yang kamu pijak dan langit yang kamu junjung PERSEKUTUAN TANAH MELAYU (sekarang dikenali dengan nama Malaysia);

2.  Kami isytiharkan dan kami simpan untuk kamu dan kami benarkan kamu isytihar dan simpan untuk anak cucu kamu, selain gunung-ganang, tasik dan hutan simpan, TANAH SIMPANAN MELAYU sehingga nisbah 50 peratus, selebihnya kamu rebutlah bersama-sama kaum lain;

3.  Bagi menjaga kamu dan bagi melindungi anak cucu kamu serta harta hak milik kamu, kami tubuhkan REJIMEN ASKAR MELAYU selain untuk membanteras kekacauan dalam negara dan ancaman dari luar negara;

4.  Kami kekalkan dan kami jamin Kerajaan dan Kedaulatan RAJA-RAJA MELAYU  memerintah negara ini;

5.  Kami isytiharkan ISLAM adalah Agama Persekutuan;

6.  Kami tetapkan bahasa kebangsaan ialah BAHASA MELAYU;

7.  Kami amanahkan dan kami pertanggungjawabkan kepada Raja-Raja Melayu untuk melindungi KEDUDUKAN ISTIMEWA ORANG MELAYU dan KEPENTINGAN SAH KAUM-KAUM LAIN (kemudian ditambah kedudukan istimewa anak negeri Sabah dan Sarawak).


KONTRAK SOSIAL – QUID PRO QUO

Hasil rundingan inilah lahirnya apa yang disebut sebagai kontrak sosial – perjanjian beri-memberi; iaitu quid pro-quo, iaitu:

Kaum imigran Cina dan India diberikan hak kerakyatan dan kewarganegaraan dan sebagai pulangan, kedaulatan Raja-Raja Melayu, kedudukan istimewa Islam dan hak anak pribumi bangsa Melayu termasuk kedudukan bahasa Melayu, tanah simpanan Melayu dan Rejimen Askar Melayu akan dimaktubkan didalam Perlembagaan Persekutuan!

Mengambil iktibar peristiwa 13 Mei 1969, dan bagi menjamin keempat-empat perkara asas teras negara ini tidak dipertikaikan sampai bila-bila oleh mana-mana pihak, maka Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan 1948 digubal untuk memastikan keempat-empat perkara ini dilindungi!

Seksyen 3 (1) (f) memperuntukkan bahawa ‘kecenderungan menghasut – seditious tendency itu adalah apabila ada mana-mana pihak cuba mempersoalkan apa-apa perkara, hak, status, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau prerogatif mana-mana perkara berikut iaitu:

1. Bahagian 3 – perkara berkaitan kewarganegaraan;

2. Perkara 152 – kedudukan bahasa Melayu sebagai Bahasa Kebangsaan;

3. Perkara 153 – kedudukan hak istimewa orang Melayu dan pribumi Sabah & Sarawak termasuk perezapan kuota mengenai perkhidmatan, permit dan sebagainya;

4. Perkara 181 – kedaulatan, kekuasaan, kedudukan dan keistimewaan Raja-Raja Melayu.


PENGAKUAN TOKOH-TOKOH CINA & INDIA

Tokoh-tokoh dan pimpinan kaum Cina dan India sangat terharu dan terkejut dengan sikap bertolak ansur yang tinggi dikalangan bangsa Melayu; sehingga sanggup memberikan dan berkongsi kerakyatan dengan mereka. Kita hanya perlu menilai kata-kata tokoh-tokoh tersebut untuk menunjukkan betapa terharunya kaum Cina dan India menghargai pengorbanan besar bangsa Melayu itu.

Petikan kata-kata daripada tokoh kaum Cina, mendiang Tun Tan Siew Sin yang telah menyatakan pada  30 April 1969:

“Orang Melayu, melalui UMNO, sangat bermurah hati untuk mengendurkan undang-undang kewarganegaraan negara ini sehinggakan dalam tempoh 12 bulan selepas merdeka, 90% bukan-Melayu menjadi warganegara.

Suasana ini sangat berbeza sebelum merdeka dimana hampir 90% bukan Melayu adalah bukan warganegara setelah hampir 100 tahun penjajah menjajah Negeri-Negeri Melayu ini.

Mengambil kira konsesi ini, MCA dan MIC bersetuju untuk meneruskan pemeliharaan kedudukan istimewa orang Melayu dan diwaktu yang sama mempertahankan kepentingan sah masyarakat lain”.

Manakala ini adalah petikan kata-kata daripada tokoh kaum India, mendiang Tun VT Sambanthan yang telah menyatakan pada 01 Jun 1965:

“Kita telah memenangi pilihanraya 1955 dengan majoriti yang sangat besar. Kemudian kita memperolehi kebebasan dalam tempoh dua tahun. Dalam tempoh itu, kita perlu berbincang soal kewarganegaraan dan beberapa perkara lain. Dan apa yang orang Melayu lakukan - memandangkan kita bercakap mengenai soal perkauman - apakah yang dilakukan oleh kepimpinan orang Melayu? Mereka mendapat sokongan 88% pengundi. Apakah yang mereka lakukan mengenai soal kewarganegaraan?

Kalau kita melihat sekeliling Asia dan Asia Timur khususnya, kita akan melihat kaum saya bangsa India tidak diterima di Sri Lanka, tidak diterima di Myanmar. Lihat saudara saya kaum Cina, mereka tidak diterima di Thailand, di Vietnam, di Kampuchea, di merata tempat. Apa bantuan yang mereka dapat di negara-negara ini? Di Myanmar, seperti yang kita ketahui, kaum India dihalau keluar; di Sri Lanka mereka ditolak kewarganegaraan dan di Kampuchea sama sahaja. Saya tahu, dan kamu pun tahu apa yang berlaku.

Tetapi di Tanah Melayu apa yang terjadi? Disini kita dapati kepimpinan orang Melayu berkata, "kami akan menerima kamu sebagai saudara kami, dan kami akan beri kamu peluang sepenuhnya untuk tinggal di negara kami ini, dan kami akan beri peluang kepada kamu untuk menjadi warganegara". Jadi pada tahun 1957, untuk keseluruhan tahun, kita mengenepikan syarat bahasa (Melayu), dan puluhan ribu kaum India, Cina, Ceylon dan lain-lain menjadi warganegara.

Seperti yang saya katakan, saya sangat bernasib baik dilahirkan didalam negara ini. Dimana lagi yang boleh kamu temui bangsa Melayu yang begitu berkebajikan, sopan dan sangat bersusila? Dimana lagi kamu boleh menerima layanan politik yang sangat bermaruah untuk mana-mana kaum immigran? Dimana lagi didalam sejarah dunia ini? Saya bertanya kepada kamu. Ini adalah hakikat dan fakta! Siapa yang akan menjaga kepentingan kita? Saya hanyalah kaum minoriti 10% dalam negara ini. Tetapi saya sangat gembira disini”.


BUKTI PERLUNYA AKTA HASUTAN

Peristiwa berdarah 13 Mei 1969 membuktikan betapa bahayanya apabila perkara-perkara yang disebut didalam 7 Wasiat Raja-Raja Melayu, kontrak sosial dan empat sendi teras negara dipertikaikan atau dipersoalkan – sehingga membawa kepada rusuhan kaum yang belum pernah terjadi didalam negara ini.

Didalam Lapuran Mageran bertarikh 06 Okt 1969, jelas disebut bagaimana dalam kempen Pilihanraya 1969, kaum cauvinis yang menyusup didalam DAP dan Gerakan telah memainkan isu perkauman antaranya:

1. mempertikai Perkara 153 Perlembagaan berkaitan hak istimewa bangsa Melayu dan pribumi Sabah & Sarawak;

2. mempertikai status bangsa Melayu sebagai pribumi Tanah Melayu ini;

3. tohmahan bahawa bangsa Melayu mendapat keistimewaan dan kaum Cina diketepikan, termasuk dalam sektor perkhidmatan awam.

Malah dengan lebih biadap kaum cauvinis dan pelampau perkauman ini telah melaung-laungkan slogan malai-si; mati-Melayu dan kata-kata Mao Tze Dhong hutang darah bayar darah.

Dan mereka akan memaki hamun bangsa Melayu dengan kata-kata mencarut, lucah dan melampau seperti Melayu sakai, pigi masuk hutan, Melayu balik kampung, Melayu sekarang tiada kuasa, sekarang kita cina kontrol, kita hentam lu sekarang kita ada kuasa, ini negeri bukan Melayu punya, mata-mata lancau, buang sama polis Melayu, KL sekarang cina punya, semua Melayu kasi habis, kasi halau semua polis, butoh Melayu, ini negeri bukan Melayu punya, kita mau halau semua melayu, Melayu sudah jatuh MARA boleh keluar, Melayu balik kampung MARA kasi habis, apa polis Melayu boleh buat kita raja dan pelbagai lagi maki hamun terhadap bangsa Melayu (rujuk Lapuran Mageran 06.10.1969).

Malahan pada waktu itu, Almarhum Tunku Abdul Rahman, Perdana Menteri pertama Tanah Melayu dan Bapa Kemerdekaan memberi amaran kepada kaum cauvinis dan pelampau perkauman supaya tidak mempersoal Perkara 153 Perlembagaan.

Malah Almarhum Tunku menegaskan bahawa ‘jika mereka terus mempertikai Perkara 153, kekacauan akan berlaku dan keamanan dan kemakmuran yang kita kecapi akan hancur’.

Dan kita dapat melihat dengan mata kepala sendiri apa yang terjadi dalam perstiwa berdarah 13 Mei 1969!

Sebab itulah Akta Hasutan bukan sahaja perlu dikekalkan, malah perlu ditambah baik dengan memasukkan peruntukkan berkaitan melindungi dan memartabatkan agama Islam dan institusi berkaitan dengannya!


KEDUDUKAN AKTA HASUTAN MASAKINI

Ada pihak yang mempertikaikan kedudukan Akta Hasutan kononnya sudah lapuk dan tidak digubal mengikut Perlembagaan – it’s unconstitutional dakwa mereka!

Hujah mereka mudah! Akta Hasutan digubal tahun 1948; manakala Perlembagaan Persekutuan digubal pada tahun 1957! Bermakna Akta Hasutan mendahului Perlembagaan!

Bagi mereka yang buta undang-undang, ditambah mempunyai sikap prejudis dan daya kebodohan tahap tinggi, maka dengan mudah mereka boleh diperdayakan dengan hujah sebegini!

Adakah dakwaan itu betul?

Seperti yang saya sebut diatas, kesahihan dan keabsahan Akta Hasutan 1948 adalah terletak dibawah Perkara 10 (2) dan 10 (4) Perlembagaan Persekutuan. Malah ini telah disahkan dengan jelas oleh Mahkamah didalam dua kes iaitu Madhavan Nair & Anor –v- Pendakwaraya [1975] 2 MLJ 264 dan kes Pendakwaraya –v- Karpal Singh (mendiang).

Malahan dalam kes terbaru Mat Shuhaimi bin Shafiei –v- Pendakwaraya (Mahkamah Rayuan Malaysia 2014), dimana kedudukan, kesahihan dan keabsahan Akta Hasutan dipertikaikan, Mahkamah Rayuan dengan jelas menegaskan bahawa,

walaupun Akta Hasutan 1948 adalah undang-undang pra-merdeka, namun ianya adalah sebuah undang-undang yang sah dan kekal sah sehingga ke hari ini. Keabsahan Akta Hasutan 1948 terletak kepada provisi Perkara 162 Perlembagaan Persekutuan yang memperuntukkan bahawa, kesemua ‘undang-undang yang ada (sebelum kemerdekaan termasuk Akta Hasutan) hendaklah, sehingga dimansuhkan oleh pihak berkuasa yang berkuasa berbuat sedemikian itu dibawah Perlembagaan ini, terus berkuatkuasa pada dan hari selepas Hari Merdeka.

Dan perlu diingatkan bahawa Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan yang melindungi 4 teras tiang seri negara itu sebenarnya digubal pada 10 Ogos 1970 melalui Ordinan Darurat (Kuasa-Kuasa Khas) Ordinan 45, 1970 (P.U (A) 282/1970) atas usaha Allahyarham Tun Abdul Razak Hussein, Perdana Menteri kedua selepas peristiwa berdarah 13 Mei 1969!

Jadi tohmahan dan fitnah yang menyatakan perlindungan keatas empat tiang seri negara dibawah Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan sebagai peninggalan penjajah jelas membuktikan kejahilan dan kebodohan pihak yang membuat tohmahan tersebut!


RUMUSAN

Tindakan biadap segelintir kaum cauvinis, pelampau perkauman dan kini ditambah dengan ekstremis agama mutakhir ini membuktikan bukan sahaja Akta Hasutan wajib dikekalkan, malah wajib diperkasakan dengan penambahbaikan beberapa peruntukkan.

Kita melihat bagaimana peristiwa berdarah 13 Mei 1969 meletus hanya kerana segelintir kaum cauvinis dan pelampau perkauman mempertikaikan hak dan kedudukan istimewa bangsa Melayu seperti yang diperuntukkan Perkara 153 Perlembagaan.

Kini kita melihat bukan sahaja hak dan keistimewaan bangsa Melayu dipertikaikan, malah kedudukan Islam dan kedaulatan Raja-Raja Melayu turut dipertikai, diperlekeh malah dihina antaranya seperti berikut:

1. tuntutan pendakyah kristian terhadap penggunaan kalimah Allah dalam bentuk yang telah difatwakan sebagai syirik menurut aqidah Islam. Pihak The Herald telah mengemukakan semakan semula keputusan Mahkamah Persekutuan yang menolak tuntutan mereka dan akan didengar pada 21 Januari 2015, manakala Sidang Injil Borneo telah diberi kebenaran oleh Mahkamah Rayuan pada 01 Okt 2014 untuk mencabar keputusan KDN melarang penggunaan kalimah Allah oleh kristian dalam apa bentuk sekalipun;

2. mencabar kedudukan Mahkamah Syariah melalui kaedah ‘pintu belakang’ menggunakan peruntukkan sivil di mahkamah sivil termasuk dalam kes rebutan jenazah, hak jagaan dan hadhanah anak-anak saudara baru, dan mutakhir pada 07 Nov lepas mempertikai Seksyen 66 Enakmen Jenayah Syariah Negeri Sembilan yang memperuntukkan pelarangan terhadap maknyah, bapuk dan pondan memakai pakaian seperti perempuan;

3. mempertikai dan memperlekeh undang-undang melarang pemurtadan terhadap umat Islam, malah menuntut supaya umat Islam dibenarkan murtad;

4. mencabar kedaulatan, kuasa dan kedudukan Raja-Raja Melayu termasuk dalam kes perampasan bible versi bahasa Melayu yang mengandungi istilah dan kalimah yang dilarang oleh Enakmen syariah negeri-negeri, isu pemurtadan umat Islam, kuasa dan bidangkuasa Raja-Raja Melayu menentukan perlantikan Menteri Besar dan pembentukan Kerajaan negeri;

5. mencabar kedudukan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan isu berkaitan kewujudan dan penubuhan sekolah-sekolah vernakular yang menggunakan bahasa selain bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar;

6. mencabar dan mempertikai hak istimewa bangsa Melayu dan pribumi Sabah & Sarawak seperti yang dimaktubkan didalam Perkara 153 Perlembagaan termasuk soal biasiswa, institusi pengajian tinggi, kuota perjawatan, pelesenan, permit dan pelbagai lagi hak dan keistimewaan bangsa Melayu dan pribumi Sabah & Sarawak;

7. mencabar, memperlekeh dan menghina secara konsisten dan terancang institusi teras dalam negara ini seperti Majlis Raja-Raja Melayu, Majlis Fatwa Kebangsaan dan Jawatankuasa Fatwa Negeri-Negeri, Parlimen Malaysia termasuk Dewan Undangan Negeri, Rejimen Askar Melayu DiRaja, Suruhanjaya Pilihanraya, Polis DiRaja Malaysia, Angkatan Tentera Malaysia, Mahkamah dan badan kehakiman negara, institusi Peguam Negara, Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia dan lain-lain institusi teraes lagi sehingga menimbulkan kebencian rakyat dan orang ramai terhadap institusi-institusi ini.

Sebenarnya banyak lagi tindak-tanduk, kenyataan, perlakuan dan lain-lain tindakan yang dilakukan oleh kaum cauvinis, pelampau perkauman dan ekstremis keagaaman yang bukan sahaja berbentuk hasutan yang mencabar empat teras sendi negara yang dimaktubkan didalam 7 Wasiat Raja-Raja Melayu, kontrak sosial, Perlembagaan dan Akta Hasutan, malah ianya boleh meruntuhkan sendi, teras dan warisan negara ini jika ianya tidak dibendung segera.


CADANGAN PENAMBAH-BAIKAN AKTA HASUTAN

Sebab itu sekali lagi saya mencadangkan bahawa bukan sahaja Akta Hasutan perlu dikekalkan, malah Akta Keselamatan Dalam Negeri atau undang-undang preventif seumpamanya perlu dikembalikan. Penghapusan Akta Keselamatan Dalam Negeri telah menyebabkan kepincangan ketara dalam penguatkuasaan dan pengukuhan keadaan keharmonian dan ketenteraman awam dalam negara ini.

Penghapusan Akta Hasutan akan memperlengkapkan kehancuran keharmonian antara agama dan kaum dalam negara ini.

Selain daripada pengembalian semula ISA atau penggubalan undang-undang preventif seumpamanya, saya mencadangkan penambah-baikan kepada Akta Hasutan dengan perkara berikut:

1. meminda Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan dengan memasukkan peruntukkan tambahan seperti berikut iaitu:

Seksyen 3 (1) (f) memperuntukkan bahawa ‘kecenderungan menghasut (seditious tendency) itu adalah apabila ada mana-mana pihak cuba mempersoalkan apa-apa perkara, hak, status, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau prerogatif mana-mana perkara berikut iaitu (kekalkan yang sedia ada) termasuk:

Perkara 3 (Islam agama Persekutuan), Perkara 8 (4) (c) (kedudukan orang asli), Perkara 8 (4) (f) (kedudukan Rejimen Askar Melayu DiRaja), Perkara 11 (4) (penyebaran agama bukan Islam), Perkara 12 (peruntukkan dana bagi institusi Islam), Perkara 121 (1A) (bidangkuasa Mahkamah Syariah), Jadual 9 Senarai II (bidangkuasa Dewan Undangan Negeri dan Mahkamah Syariah dalam hal ehwal Islam) , dan mana-mana undang-undang atau enakmen yang diperbuat dibawahnya”;

2. meminda Seksyen 114 (g) Akta Keterangan dengan peruntukkan ‘Mahkamah hendaklah membuat andaian/rumusan bahawa adalah merupakan satu perbuatan menghasut menurut peruntukkan dibawah Akta Hasutan jika ada mana-mana pihak yang cuba mempersoal, mempertikai dan/atau menghina apa-apa perkara, hak, status, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau prerogatif berkaitan Bahagian 3, Perkara 152, Perkara 153, Perkara 181, Perkara 3, Perkara 8 (4) (c), Perkara 8 (4) (f), Perkara 11 (4), Perkara 12, Perkara 121 (1A) dan/atau Jadual 9 Senarai II Perlembagaan Persekutuan dan mana-mana undang-undang atau enakmen yang diperbuat dibawahnya”;

3. meminda hukuman bagi sabitan kesalahan dibawah Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan dengan ‘hukuman penjara mandatori tidak kurang 5 tahun dan tidak melebihi 25 tahun' bagi sabitan kesalahan dibawah Seksyen 3 (1) (f) Akta Hasutan.

Sekian terima kasih.

Zulkifli Bin Noordin
Selasa
02 Safar 1436
25 November 2014

24 November 2014

CABARAN ANAK 11 TAHUN!

Pemimpin pemuda parti Melayu desak supaya kepemimpinan parti Melayu jangan beri perhatian kepada kumpulan politik Melayu kerana ini tidak memberi tenaga tambahan kepada parti Melayu dan akan memberi impak ahli parti Melayu akan ketinggalan dari segi kemajuan minda?! Isyk...isyk Bang Non..fenin Jah...fenin!!!
Salam 2 all.

Saudara Khairul Azwan Harun, Naib Ketua Pemuda UMNO Malaysia meminta kepimpinan UMNO supaya 'tidak memberi lebih perhatian kepada mana-mana kumpulan politik berhaluan kanan yang mendakwa memperjuangkan lebih kepada kepentingan kaum Melayu.'

Malah beliau dipetik sebagai berkata, 'pemimpin UMNO harus bersungguh-sungguh dalam mempraktikkan pendekatan kesederhanaan selain mengakui pendekatan berhaluan kanan tidak memberi tenaga tambahan kepada parti'.

Beliau dipetik menambah 'UMNO tidak boleh terlampau mengikut suara pendesak Melayu yang boleh memudaratkan parti selain memberi impak ditinggalkan dari segi kemajuan minda ahli-ahli'.

Sila rujuk www.astroawani.com/news/show/pemimpin-umno-jangan-beri-muka-kumpulan-haluan-kanan-azwan-bro-48881.

Apabila membaca kenyataan saudara Khairul ini, saya mulanya ingat saya tersalah baca!

Pemimpin parti Melayu desak supaya kepemimpinan parti Melayu jangan beri perhatian kepada kumpulan politik Melayu kerana ini tidak memberi tenaga tambahan kepada parti Melayu dan akan memberi impak kepada ahli-ahli parti Melayu akan ketinggalan dari segi kemajuan minda dan pemikiran?!

Biar betul yop!

Saya ingatkan pemimpin parti Melayu akan desak kepimpinan parti Melayu supaya jangan tunduk dan beri perhatian kepada kumpulan politik cauvinis, rasis dan ekstremis berhaluan kiri seperti Dong Zhong atau Hindraf kerana menyedari survival dan kekuatan parti Melayu terletak kepada sokongan kumpulan politik Melayu?

Sebenarnya saya sendiri tidak faham apa yang dimaksudkan oleh saudara Khairul dengan kumpulan politik Melayu berhaluan kanan yang mendakwa memperjuangkan kepentingan kaum Melayu.

Jika beliau merujuk kepada perjuangan pertubuhan-pertubuhan dan NGO-NGO Melayu seperti Perkasa, ISMA, Muafakat, GPMS dan lain-lain sebagai berhaluan kanan yang tidak memberi tenaga tambahan kepada UMNO dan akan membantutkan kemajuan minda ahli UMNO, saya minta saudara Khairul Azwan supaya membuktikan dimana dan bagaimana perjuangan pertubuhan Melayu berhaluan kanan ini tidak akan memberi tenaga tambahan kepada UMNO dan akan membantutkan kemajuan minda dan pemikiran ahli UMNO?

Adakah saudara Khairul bermaksud perjuangan memperkasa, membela dan mempertahankan kedudukan dan hak istimewa Islam, Melayu dan Raja-Raja seperti yang terkandung didalam Perlembagaan sebagai perjuangan berhaluan kanan yang tidak akan memberi tenaga tambahan kepada UMNO dan membantutkan kemajuan minda ahli UMNO?

Jika begitu, saya mohon pencerahan daripada saudara Khairul apakah maksud perjuangan berhaluan sederhana yang mahu diperjuangkan oleh beliau dan Pemuda UMNO?

Adakah perjuangan gagasan pemikiran dan amalan liberalisma dan pluralisma   seperti yang cuba dibawa oleh Ulil Abshor Abdalla yang dijemput oleh Gerakan Moderat Global dibawah pimpinan tokoh UMNO Saifudin Abdullah yang beliau maksudkan sebagai perjuangan berhaluan sederhana yang akan memberi impak tenaga tambahan kepada UMNO dan membantu kemajuan minda dan pemikiran ahli UMNO?

Adakah tindakan Ketua Pemuda UMNO yang juga menantu Pak Lah Badawi melancarkan buku tulisan tokoh pro pembangkang yang menyokong Comango didalam Gereja DUMC yang disiasat oleh JAIS atas dakwaan cuba memurtadkan umat Melayu-Islam yang beliau maksudkan sebagai perjuangan berhaluan sederhana yang akan memberi impak tenaga tambahan kepada UMNO dan membantu kemajuan minda dan pemikiran ahli UMNO?

Adakah penghapusan Akta Keselamatan Dalam Negeri dan kini ura-ura mahu menghapuskan Akta Hasutan yang saudara Khairul maksudkan sebagai perjuangan berhaluan sederhana yang akan memberi impak tenaga tambahan kepada UMNO dan membantu kemajuan minda dan pemikiran ahli UMNO?

Adakah saudara Khairul Azwan lupa bahawa melalui sumbangan dan sokongan tidak berbelah bahagi kumpulan yang beliau dakwa berhaluan kanan Melayu ini pada PRU-13 yang membolehkan orang Melayu kekal menyokong dan mengundi UMNO-BN menyebabkan UMNO dapat menambah kerusi daripada 81 kepada 88?

Adakah saudara Khairul bermaksud UMNO tidak lagi memerlukan sokongan dan dokongan pertubuhan-pertubuhan dan NGO-NGO Melayu kerana khuatir ia tidak akan memberi impak tenaga tambahan kepada UMNO dan akan membantutkan kemajuan minda dan pemikiran ahli UMNO?

Saya mengambil sikap bahawa kenyataan saudara Khairul ini adalah pendapat peribadi beliau dan tidak mewakili Pergerakan Pemuda UMNO. Saya bercakap sedemikian kerana saya telah bertanya sendiri beberapa rakan didalam Pergerakan Pemuda UMNO dan mereka menegaskan pendirian saudara Khairul ini tidak pernah dibincangkan mahupun diputuskan didalam mesyuarat Pergerakan Pemuda UMNO.

Ata prinsip husnul dhan saya mengambil sikap bersangka baik bahawa pendirian saudara Khairul adalah pendapat peribadinya sendiri.

Dan perlu saya perjelaskan saya tidak ada masalah peribadi dengan saudara Khairul. Apa yang saya perkatakan disini ialah semata-mata atas prinsip dan kepercayaan saya bahawa UMNO memerlukan bantuan dan sokongan pertubuhan dan NGO-NGO Melayu dalam menghadapi PRU-14, bahawa UMNO masih memperjuangkan kepentingan dan kebajikan Melayu-Islam, dan UMNO masih belum lupa yang membawa UMNO kejayaan dalam PRU-13 sehingga masih kekal memerintah ialah orang Melayu!

Akhir sekali, sebelum menutup penulisan ini, saya minta saudara Khairul untuk menjawab soalan yang dilontarkan oleh adik Ahmad Ali Bin Abdul Karim, seorang anak Melayu berumur 11 tahun yang mempunyai kemajuan minda yang hebat yang bertanya satu soalan dilaman sesawangnya seperti berikut:

"Ahmad Ali Abdul Karim

https://ahmadalikarim.wordpress.com/?s=denison+jayasooria

There is a leader who hold three important posts in the government of Malaysia as well as in his party.

His name is Khairy Jamaluddin, and he is the Sports and Youth Minister, the UMNO Youth Chief and the Member of Parliament of Rembau.

As a youth leader of his party, he must understand which party he is representing and who are the members of his political party.

On September 3, 2014, he launched Proham secretary-general, Datuk Dr. Denision Jayasooria’s biography at the DUMC.

There are three things I must say about this:

1.      Dr Denison is one of COMANGO‘s activists.
So why must Khairy launch a biography of an activist who is fighting against the Federal Constitution and the policies of Khairy’s political party, especially ‘ketuanan Melayu’ and Islam as in the 2011 DUMC case, kalimah Allah issue, bible issue, Article 3(1), Article 121(1A), Article 153, Article 160 and others? Khairy COMANGO has lots of agendas against the government and is fighting for the opposition party to take over the Malaysian government.

2.      DUMC is a church.
Why in the world a Muslim leader like Khairy Jamaluddin must go inside a church, just to launch such a book? If Khairy does not bother about the sensitivity and feelings of the Malays who are represented by UMNO and who voted for Khairy’s party in the GE13, why can’t Khairy, as a Muslim ask for the book launch to be held in another place instead of a church?

3.      And why DUMC?
Has Khairy forgotten the DUMC case where on the 4th day of Ramadhan 1432/2011, JAIS received a report that there were Muslims attending a church program at DUMC and they were having dinner even before Maghrib? So JAIS went there to investigate, but were stopped by the church’s people. JAIS, UMNO and the government were badly condemned and blamed by the Christians, opposition parties’ leaders and also activists who are now involved in COMANGO, when according to the law JAIS did the right thing.

Is Khairy an UMNO leader who really does not care about the dignity of Islam, the feelings and the sensitivity of the Muslims who voted for UMNO which made it possible for him to become a minister?

Please do not hurt the feelings of those who support UMNO in order to be popular among those who hate UMNO.

I hope his boss’ll remind him to remember, understand and uphold the 7 Wasiat Raja-Raja Melayu".


Selamat bersidang kepada saudara Khairul.

Semoga saudara Khairul dapat merangka suatu strategi hebat bertaraf sederhana demi untuk tidak membantutkan kemajuan pemikiran saudara semua, dan supaya ianya membawa impak positif kepada UMNO.

Adios amigos, grasias!

Zulkifli Bin Noordin
Isnin
01 Safar 1436
24 November 2014

17 November 2014

MAKNYAH DALAM BIBLE?

Islam sangat menentang keras lelaki yang berpakaian seperti wanita; dan wanita yang berpakaian seperti lelaki; mereka termasuk golongan yang dilaknat Allah!
Salam 2 all.

Sebenarnya pendirian tegas Islam dalam isu maknyah, bapuk dan pondan berpakaian seperti perempuan turut dikongsi didalam Bibel, yang menyatakan dengan jelas:

Deuteronomy 22:5 - A woman must not wear men's clothing, nor a man wear women's clothing, for the Lord of God detest anyone who does this" (New International Version Bible page 296).

Ayat ini telah diterjemahkan seperti berikut:

Ulangan 22:5 - Orang perempuan tak boleh berpakaian seperti laki-laki dan orang laki-laki tidak boleh berpakaian seperti perempuan, sebab orang yang berbuat begitu dibenci Tuhan..." (Al-kitab mukasurat 267).

Pendirian Islam dalam isu maknyah, bapuk atau pondan, atau lelaki berpakaian perempuan atau perempuan berpakaian lelaki sangat jelas. Mereka termasuk golongan yang dilaknat Allah.

Sabda Rasulullah SAW : عن ابن عباس رضي الله عنهما قال : لعن النبي صلى الله عليه وسلم المخنثين من الرجال ، المترجلات من النساء Maksudnya : Daripada Ibn Anas r.a berkata Rasulullah SAW melaknat mereka yang menyerupai wanita daripada kalangan lelaki dan mereka yang menyerupai lelaki daripada kalangan wanita (HR Al-Bukhari).

Seksyen 66 Enakmen Jenayah Syariah Negeri Sembilan sekadar menterjemahkan pendirian Islam itu dengan suatu peruntukkan iaitu:

Mana-mana orang lelaki yang memakai pakaian perempuan atau berlagak seperti perempuan di mana-mana tempat awam adalah melakukan satu kesalahan dan hendaklah apabila disabitkan dikenakan hukuman denda tidak melebihi satu ribu ringgit atau penjara selama tempoh tidak melebihi enam bulan atau kedua-duanya".

Dan pendirian tegas Islam ini bersesuaian dengan pendirian Pertubuhan Kesihatan Sedunia yang jelas mengklasifikasikan kes maknyah, bapuk atau pondan berpakaian seperti perempuan ini sebagai satu penyakit mental, sebagaimana yang dinyatakan seperti berikut:

"Klasifikasi penyakit World Health Organisation (WHO) yang disebut sebagai ICD (International Classification of Diseases) yang kini dalam versi ICD-10. ICD ini merupakan rujukan asas diagnostik untuk epidemiologi, pengurusan kesihatan dan juga bagi tujuan klinikal.

Menurut ICD-10, lelaki yang berpakaian perempuan diklasifikasikan di bawah F64. Ia termasuk F64.0 – Transsexualism dan F64.1 – Dual-role transvestism … dalam bahasa mudahnya kita sebut MAKNYAH atau PONDAN.

Di bawah klasifikasi F64, F65 dan F66, terdapat pelbagai jenis penyakit seksual seperti ini yang diklasifikasikan sebagai penyakit-penyakit mental" (sumber daripada www.akarimomar.wordpress.com). 
 
Apa yang saya musykilkan ialah, kenapa pihak gereja dan para pendakyah kristian kelihatan membisu dalam isu keputusan Mahkamah Rayuan didalam kes Juzaili dll membabitkan pembatalan Seksyen 66 EJSNS kononnya atas alasan Juzaili dan rakan-rakanya mempunyai hak asasi untuk memakai pakaian seperti perempuan walaupun hakikatnya mereka lelaki!

Bukankah tindakan Juzaili memakai pakaian perempuan itu melanggar Bibel yang menjadi pegangan penganut kristian juga? Penganut kristian yang mengikut Bibel sepatutnya bersama dengan umat Islam dalam menentang kemungkaran ini!

Saya mohon pencerahan daripada penganut kristian mengenai Deuteronomy 22:5 ini!

Apa pun saya teringat ayat Al-Quran yang memberi peringatan kepada kita mengenai kaum yang menjadikan rahib dan pendeta mereka sebagai penyembahan! Apakah yang dimaksudkan 'mempertuhankan" rahib & pendeta ini'?

At-Taubah: Dan mereka menjadikan rahib-rahib dan pendita mereka sebagai tuhan selain Allah".

Apabila disanggah oleh seorang penganut kristian bernama Adi bin Hatim (yang kemdiannya memeluk Islam radhiyallah hu'anhu) bahawa penganut kristian tidak menjadikan pendeta dan rahib mereka sebagai tuhan, lalu Rasulullah saw bersabda;

"Bukankah mereka mengharamkan apa yang Allah halalkan kemudian kalian ikut mengharamkannya; dan mereka menghalalkan apa yang Allah haramkan kemudian kalian ikut menghalalkannya?". Lalu jawab Adi Bin Hatim, "Ya benar". Lalu Rasulullah saw bersabda, "Itulah bentuk peribadatan (penyembahan) kepada mereka (para rahib dan pendita)" (hadis riwayat Ahmad & Tirmidhi).

Allah mengharamkan lelaki berpakaian perempuan, Nabi turut mengharamkan lelaki berpakain perempuan; dan kita umat Islam turut mengharamkannya!

Bibel mengharamkan lelaki berpakain perempuan, jadi penganut agama kristian wajib sama menyokong umat Islam mengharamkan apa yang bibel mereka haramkan!  

Semoga Allah menjauhkan kita daripada fitnah akhir zaman ini, ameen!!!

Wallahua'lam dan wassalam.

Adios amigos, grasias senor!

Zulkifli Bin Noordin
Isnin
25 Muharram 1436
17 November 2014
NOVEMBER 17 — Somewhere along the line, the civil courts would have to stop niggling away at the syariah courts. So does the civil common law at the Islamic law. These courts and laws are not meant to engage in a power struggle against each other; they are meant to complement each other.
The constitutional provision is clear. Article 121(1A) provides for a dual legal system, wherein the civil or secular law goes hand in hand with the Islamic law. The implication of which is that secular law cannot be used to modify syariah law — although the former is within the federal list, while the latter the state list — neither could the civil courts intervene in matters that fall within the jurisdiction of the syariah courts. To do so would be an affront to the very structure of our legal system. These are basics, of which even first-year law students are expected to know, what more judges of the Court of Appeal.
Alleged unconstitutionalities
Notwithstanding Article 121(1A), however, Article 4(1) of the Federal Constitution on the other hand provides that the constitution is supreme, and as such any law which is inconsistent with its provisions would very much be opened for challenge. The courts, therefore, have the power to declare any law unconstitutional to the extent of its inconsistency with the constitution. And this, the Court of Appeal verily did, in its recent judgment on transgender and cross-dressing, wherein the three panel judges who sat and heard Muhamad Juzaili bin Mohd Khamis & 2 Ors v State Government of Negri Sembilan & 4 Ors unanimously held that section 66 of the Syariah Criminal Enactment 1992 (Negeri Sembilan) criminalising cross-dressing of any male person wearing a woman’s attire in public, as void for supposedly being inconsistent with Articles 5(1), 8(1), 8(2), 9(2) and 10(1)(a) of the Federal Constitution.
The gist of the Court of Appeal’s reasoning could be summarised, inter alia, (i) that the competence of the State Legislature of Negri Sembilan on matters pertaining to the religion of Islam extends only insofar as to any conditions or restrictions imposed by the Federal Constitution; and (ii) that the State Legislative Assemblies in Malaysia including the State legislature of Negri Sembilan have no power to restrict freedom of speech and expression (and cross-dressing falls within such definition of expression). In other words, the Court is saying that the Negri Sembilan State Legislature went beyond its constitutional power in enacting such law as section 66 of the Enactment.
Fatal procedural non-compliance
Reading through the brief written judgment (the full written grounds of which has yet to be made public at the time of writing this piece), one could not help but wonder as to whether the Court of Appeal judges had fatally erred in entertaining such challenge to the constitutionality of the said provision in the State Enactment, especially in light of specific mandatory procedure in clauses (3) and (4) of Article 4 of the Federal Constitution, which seems, based from the brief written judgment, to have been overlooked and not been complied with.
Clauses (3) and (4) thereof provides that a party seeking to challenge the validity or constitutionality of any law can only do so in a proceeding which may only be commenced with leave of a Judge of the Federal Court. The key word here is that the leave must be from a judge of the Federal Court. It could not come from any judge of any lower rank. But a perusal of the brief judgment reveals that the leave for judicial review for this case, which was granted on November 4, 2011, was given not by a judge of the Federal Court, but rather by Rosnaini Saub J, who is a High Court judge. Therefore, clearly the leave granted was bad in law, for the learned judge was in no position to grant such leave, and as such the whole proceeding null and void; and likewise the whole appeal should have crumbled and fall at its very first instance.
The operation and rationale of such mandatory procedural requirement came into consideration by the Federal Court in 1976 and was explained in Ah Thian v Government of Malaysia. There, Suffian LP even went further by holding that clause (1) of Article 128 of the Federal Constitution further “provides that only the Federal Court has jurisdiction to determine whether a law made by … State legislature is invalid on the ground that it relates to a matter with respect to which the relevant legislature has no power to make law. This jurisdiction is exclusive to the Federal Court, no other court has it. This is to ensure that a law may be declared invalid on this very serious ground only after full consideration by the highest court in land.”
Of course, one could argue, that be that as it may, the matter would still in any event be heard by judges of the Federal Court, once it is appealed to the Federal Court. But this would be putting the cart before the horse, for how could the matter be allowed to be heard when the leave to hear the matter has not even been properly granted as yet? Suffice to say that this is such a fatal error which goes to the very foundation, and in the absence of which, the Court of Appeal should have just summarily dismissed the appeal for want of proper leave and due process.
Substantive constitutional issues
Moving on from the procedural aspect to the more substantive issues, looking at the Malaysian legal system as a whole, it must be admitted that syariah law plays a relatively small role in defining the laws of the country. For it only applies to Muslims. With regard to civil law, the syariah courts have jurisdiction in matters of personal law, such as marriage and inheritance. In some States, there are syariah criminal laws, such as the Kelantan Syariah Criminal Code Enactment 1993, and of course, the Syariah Criminal Enactment 1992 (Negri Sembilan). Their jurisdiction is however limited to imposing fines for an amount not more than RM5,000, imprisonment of not more than three years, and whipping of not more than six strokes.
The fundamental Islamic position is that Islamic law should not be subservient to secular law. This principle must be read in the context of Article 3(1) of the Federal Constitution, which puts Islam on a very high pedestal by declaring it the religion of the Federation. This in itself is not an allowable position for a secular government to take. But like it or not, this is exactly the position that the framers of our constitution had intended it to be. So now we are engaged in the process of deciding to what extent does this role of Islam in the Federal Constitution implies that Islamic law may NOT be lightly disregarded; and to what extent does it apply to persons professing the religion of Islam?
The Federal Court in 2005 had actually settled this. In Lina Joy v Majlis Agama Islam Wilayah Persekutuan & Ors, it was held that “Islam is not just a mere collection of dogmas and rituals but it is a complete way of life covering all fields of human activities, private or public, legal, political, economic, social, cultural, moral or judicial.” On top of such broad finding by the Federal Court, the Court of Appeal in the recent case of The Herald, had also gone further to hold that the position of Islam as the religion of the Federation is not merely ceremonial in nature, but rather it imposes obligations on the power that be to promote Islam, citing with approval an article by Muhammad Imam entitled Freedom of Religion under Federal Constitution of Malaysia – A Reappraisal, that “Article 3 is not a mere declaration. But it imposes positive obligation on the Federation … to give effect by appropriate state action, to the injunction of Islam and able to facilitate and encourage people to hold their life according to the Islamic injunction spiritual and daily life.”
It is in such light that one finds it difficult if not almost impossible to reconcile the Court of Appeal’s recent decision in excusing its appellants from criminal punishment based on the supposition that they suffer “Gender Identity Disorder”, a medical condition, as testified by various psychiatrists and other social experts. The court insists that because of such psychiatric condition, therefore, they have “human rights” that must be protected, even though they publicly and emphatically, as Muslims, practise non-Islamic behaviour. This is an impossible situation. Muslims excused from normal criminal punishment due to medical designations must at the very least be confined to treatment centres where their un-Islamic behaviour can be corrected by medical means. If such means are not readily available, they must be developed with all possible haste by the social experts who put the miscreants in such facilities.
It is pertinent to point out that the American position seems to be directly in contrast with our position here. While our Court of Appeal judges who declared section 66 of the Syariah Criminal (Negri Sembilan) Enactment 1992 against cross-dressing as unconstitutional seem to have bought “the pity card” played by the appellants in justifying their unnatural behaviour as symptoms of the medical condition called “GID”, or “Gender Identity Disorder”, as mentioned above, the Americans, however, prefer to hold that no such “disorder” exists. In fact the movement to declassify any form of gender or sexual preferences as decease had begun since 1973, when the American Psychiatric Association (APA) declassified unnatural preferences of gays and lesbians as psychological decease, following intimidation and lobbying from gay groups and activists, for they consider it demeaning and insulting for their preferences to be classified as a disease.
While it is noted that the Court of Appeal in its brief judgment referred to the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth Edition (DSM IV-TR) published by APA, where GID is considered a disease, the fact however is that in its fifth edition, published in 2013, the APA had decided to remove the term GID. Gender behaviour is now considered a free choice of equally free and mentally healthy citizens by the Americans.
The inevitable question would of course be is it or is it not a disease? If courts’ decisions can be made on the basis of a supposed Gender Identity Disorder which has been declared non-existent by the American Psychiatric Association, the next question that follows would be where, then, could religious law fit in? The Al-Qur’an clearly answers this question in the story of the Prophet Luth and his people. That answer is, whether the American psychiatrists like it or not, widespread GID behaviour is an affront to our Creator and will eventually result in Divine Retribution.
And yet the debate continues. In response to a submission by Iskandar Ali, State Legal Adviser of Negri Sembilan, which asserts Section 66 “is not prejudicial to the appellants as they are persons of unsound mind”, the Court of Appeal Judge Dato’ Hishamuddin Yunus writes, “n the absence of medical evidence, it is absurd and insulting to suggest that the appellants and other transgender [individuals] are persons of unsound mind”.
On the contrary, the American position can also be argued to place GID behaviour squarely into the realm of social behaviour that can be legislated the same as any other overt public behaviour. This is similar to the challenge mounted by the United Nations Human Rights Council to Malaysia, which dialogue has not yet reached closure, even though Malaysia has recently been elected to sit on the Security Council itself. The United Nations wants to protect all manner of gender deviance under the protective rubric of “human rights”. And so, evidently, does our own Court of Appeals judge. And yet, how can this secular concept of “human rights” simply dismiss almost universal religious opinion to the contrary?
The decision of the Court of Appeal implies that even so-called Muslim deviants must enjoy the freedom of behaviour and dress implied by any constitution, including that of Malaysia. Can we allow this decision to stand? In fact, the Court of Appeal in reaching such a finding, had applied and followed, almost in-toto, the decisions of the courts of foreign countries, namely that of the Indian Supreme Court’s in National Legal Services Authority v Union of India & Ors, as well as the United States Supreme Court’s in Tinker v Des Moines Independent Community School District. This is alarming, especially when such importations of foreign principles fail to take into consideration the inherent and irreconcilable differences that exist between our constitution and the constitutions of those countries, particularly with respect to the absence of any religion of the federation in the Indian and United States constitutions, very much unlike ours.
This indeed calls for serious concern, not only for those in the legal fraternity, but also all Malaysians at large, for it goes contrary to long-held principle as established by various judicial precedents of our own courts, that the interpretation of our Federal Constitution must be free from outside interferences. In 1975, for instance, Raja Azlan Shah FJ (as the late Royal Highness then was), in giving the judgment of the Federal Court in Loh Kooi Choon v the Government of Malaysia held that “our Constitution now stands in its own right and it is in the end the wording of our Constitution itself that is to be interpreted and applied, and this wording ‘can never be overridden by the extraneous principles of other Constitution’.” Further, even prior to that, in 1963, the Federal Court in The Government of Kelantan v The Government of the Federation of Malaya & Tunku Abdul Rahman Putra al-Haj had held that our “Constitution is primarily to be interpreted within its own four walls and not in the light of analogies drawn from other countries such as Great Britain, the United States of America or Australia”.
If the syariah law could be dismissed in such a manner by drawing principles from foreign constitutions, one would shudder to think what would and could happen to the position of Islam as the religion of the Federation.
In the light of all of the above, one would have to suggest that the only way forward would be for the State religious authorities to appeal to the Federal Court and to all of Malaysia as a sovereign Islamic political entity to reassert her position at the international level. Perhaps we need to revisit our position at the Organisation of Islamic Cooperation (OIC) and recent United Nations reviews and requests.
*Azril Mohd Amin is a lawyer and Executive Director of the Centre for Human Rights Research and Advocacy (CENTHRA), while Aidil Khalid is a lawyer and senior fellow of CENTHRA.
- See more at: http://www.themalaymailonline.com/what-you-think/article/transgender-case-court-of-appeal-error-azril-mohd-amin-and-aidil-khalid#sthash.X1wYoUmZ.dpuf
NOVEMBER 17 — Somewhere along the line, the civil courts would have to stop niggling away at the syariah courts. So does the civil common law at the Islamic law. These courts and laws are not meant to engage in a power struggle against each other; they are meant to complement each other.
The constitutional provision is clear. Article 121(1A) provides for a dual legal system, wherein the civil or secular law goes hand in hand with the Islamic law. The implication of which is that secular law cannot be used to modify syariah law — although the former is within the federal list, while the latter the state list — neither could the civil courts intervene in matters that fall within the jurisdiction of the syariah courts. To do so would be an affront to the very structure of our legal system. These are basics, of which even first-year law students are expected to know, what more judges of the Court of Appeal.
Alleged unconstitutionalities
Notwithstanding Article 121(1A), however, Article 4(1) of the Federal Constitution on the other hand provides that the constitution is supreme, and as such any law which is inconsistent with its provisions would very much be opened for challenge. The courts, therefore, have the power to declare any law unconstitutional to the extent of its inconsistency with the constitution. And this, the Court of Appeal verily did, in its recent judgment on transgender and cross-dressing, wherein the three panel judges who sat and heard Muhamad Juzaili bin Mohd Khamis & 2 Ors v State Government of Negri Sembilan & 4 Ors unanimously held that section 66 of the Syariah Criminal Enactment 1992 (Negeri Sembilan) criminalising cross-dressing of any male person wearing a woman’s attire in public, as void for supposedly being inconsistent with Articles 5(1), 8(1), 8(2), 9(2) and 10(1)(a) of the Federal Constitution.
The gist of the Court of Appeal’s reasoning could be summarised, inter alia, (i) that the competence of the State Legislature of Negri Sembilan on matters pertaining to the religion of Islam extends only insofar as to any conditions or restrictions imposed by the Federal Constitution; and (ii) that the State Legislative Assemblies in Malaysia including the State legislature of Negri Sembilan have no power to restrict freedom of speech and expression (and cross-dressing falls within such definition of expression). In other words, the Court is saying that the Negri Sembilan State Legislature went beyond its constitutional power in enacting such law as section 66 of the Enactment.
Fatal procedural non-compliance
Reading through the brief written judgment (the full written grounds of which has yet to be made public at the time of writing this piece), one could not help but wonder as to whether the Court of Appeal judges had fatally erred in entertaining such challenge to the constitutionality of the said provision in the State Enactment, especially in light of specific mandatory procedure in clauses (3) and (4) of Article 4 of the Federal Constitution, which seems, based from the brief written judgment, to have been overlooked and not been complied with.
Clauses (3) and (4) thereof provides that a party seeking to challenge the validity or constitutionality of any law can only do so in a proceeding which may only be commenced with leave of a Judge of the Federal Court. The key word here is that the leave must be from a judge of the Federal Court. It could not come from any judge of any lower rank. But a perusal of the brief judgment reveals that the leave for judicial review for this case, which was granted on November 4, 2011, was given not by a judge of the Federal Court, but rather by Rosnaini Saub J, who is a High Court judge. Therefore, clearly the leave granted was bad in law, for the learned judge was in no position to grant such leave, and as such the whole proceeding null and void; and likewise the whole appeal should have crumbled and fall at its very first instance.
The operation and rationale of such mandatory procedural requirement came into consideration by the Federal Court in 1976 and was explained in Ah Thian v Government of Malaysia. There, Suffian LP even went further by holding that clause (1) of Article 128 of the Federal Constitution further “provides that only the Federal Court has jurisdiction to determine whether a law made by … State legislature is invalid on the ground that it relates to a matter with respect to which the relevant legislature has no power to make law. This jurisdiction is exclusive to the Federal Court, no other court has it. This is to ensure that a law may be declared invalid on this very serious ground only after full consideration by the highest court in land.”
Of course, one could argue, that be that as it may, the matter would still in any event be heard by judges of the Federal Court, once it is appealed to the Federal Court. But this would be putting the cart before the horse, for how could the matter be allowed to be heard when the leave to hear the matter has not even been properly granted as yet? Suffice to say that this is such a fatal error which goes to the very foundation, and in the absence of which, the Court of Appeal should have just summarily dismissed the appeal for want of proper leave and due process.
Substantive constitutional issues
Moving on from the procedural aspect to the more substantive issues, looking at the Malaysian legal system as a whole, it must be admitted that syariah law plays a relatively small role in defining the laws of the country. For it only applies to Muslims. With regard to civil law, the syariah courts have jurisdiction in matters of personal law, such as marriage and inheritance. In some States, there are syariah criminal laws, such as the Kelantan Syariah Criminal Code Enactment 1993, and of course, the Syariah Criminal Enactment 1992 (Negri Sembilan). Their jurisdiction is however limited to imposing fines for an amount not more than RM5,000, imprisonment of not more than three years, and whipping of not more than six strokes.
The fundamental Islamic position is that Islamic law should not be subservient to secular law. This principle must be read in the context of Article 3(1) of the Federal Constitution, which puts Islam on a very high pedestal by declaring it the religion of the Federation. This in itself is not an allowable position for a secular government to take. But like it or not, this is exactly the position that the framers of our constitution had intended it to be. So now we are engaged in the process of deciding to what extent does this role of Islam in the Federal Constitution implies that Islamic law may NOT be lightly disregarded; and to what extent does it apply to persons professing the religion of Islam?
The Federal Court in 2005 had actually settled this. In Lina Joy v Majlis Agama Islam Wilayah Persekutuan & Ors, it was held that “Islam is not just a mere collection of dogmas and rituals but it is a complete way of life covering all fields of human activities, private or public, legal, political, economic, social, cultural, moral or judicial.” On top of such broad finding by the Federal Court, the Court of Appeal in the recent case of The Herald, had also gone further to hold that the position of Islam as the religion of the Federation is not merely ceremonial in nature, but rather it imposes obligations on the power that be to promote Islam, citing with approval an article by Muhammad Imam entitled Freedom of Religion under Federal Constitution of Malaysia – A Reappraisal, that “Article 3 is not a mere declaration. But it imposes positive obligation on the Federation … to give effect by appropriate state action, to the injunction of Islam and able to facilitate and encourage people to hold their life according to the Islamic injunction spiritual and daily life.”
It is in such light that one finds it difficult if not almost impossible to reconcile the Court of Appeal’s recent decision in excusing its appellants from criminal punishment based on the supposition that they suffer “Gender Identity Disorder”, a medical condition, as testified by various psychiatrists and other social experts. The court insists that because of such psychiatric condition, therefore, they have “human rights” that must be protected, even though they publicly and emphatically, as Muslims, practise non-Islamic behaviour. This is an impossible situation. Muslims excused from normal criminal punishment due to medical designations must at the very least be confined to treatment centres where their un-Islamic behaviour can be corrected by medical means. If such means are not readily available, they must be developed with all possible haste by the social experts who put the miscreants in such facilities.
It is pertinent to point out that the American position seems to be directly in contrast with our position here. While our Court of Appeal judges who declared section 66 of the Syariah Criminal (Negri Sembilan) Enactment 1992 against cross-dressing as unconstitutional seem to have bought “the pity card” played by the appellants in justifying their unnatural behaviour as symptoms of the medical condition called “GID”, or “Gender Identity Disorder”, as mentioned above, the Americans, however, prefer to hold that no such “disorder” exists. In fact the movement to declassify any form of gender or sexual preferences as decease had begun since 1973, when the American Psychiatric Association (APA) declassified unnatural preferences of gays and lesbians as psychological decease, following intimidation and lobbying from gay groups and activists, for they consider it demeaning and insulting for their preferences to be classified as a disease.
While it is noted that the Court of Appeal in its brief judgment referred to the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth Edition (DSM IV-TR) published by APA, where GID is considered a disease, the fact however is that in its fifth edition, published in 2013, the APA had decided to remove the term GID. Gender behaviour is now considered a free choice of equally free and mentally healthy citizens by the Americans.
The inevitable question would of course be is it or is it not a disease? If courts’ decisions can be made on the basis of a supposed Gender Identity Disorder which has been declared non-existent by the American Psychiatric Association, the next question that follows would be where, then, could religious law fit in? The Al-Qur’an clearly answers this question in the story of the Prophet Luth and his people. That answer is, whether the American psychiatrists like it or not, widespread GID behaviour is an affront to our Creator and will eventually result in Divine Retribution.
And yet the debate continues. In response to a submission by Iskandar Ali, State Legal Adviser of Negri Sembilan, which asserts Section 66 “is not prejudicial to the appellants as they are persons of unsound mind”, the Court of Appeal Judge Dato’ Hishamuddin Yunus writes, “n the absence of medical evidence, it is absurd and insulting to suggest that the appellants and other transgender [individuals] are persons of unsound mind”.
On the contrary, the American position can also be argued to place GID behaviour squarely into the realm of social behaviour that can be legislated the same as any other overt public behaviour. This is similar to the challenge mounted by the United Nations Human Rights Council to Malaysia, which dialogue has not yet reached closure, even though Malaysia has recently been elected to sit on the Security Council itself. The United Nations wants to protect all manner of gender deviance under the protective rubric of “human rights”. And so, evidently, does our own Court of Appeals judge. And yet, how can this secular concept of “human rights” simply dismiss almost universal religious opinion to the contrary?
The decision of the Court of Appeal implies that even so-called Muslim deviants must enjoy the freedom of behaviour and dress implied by any constitution, including that of Malaysia. Can we allow this decision to stand? In fact, the Court of Appeal in reaching such a finding, had applied and followed, almost in-toto, the decisions of the courts of foreign countries, namely that of the Indian Supreme Court’s in National Legal Services Authority v Union of India & Ors, as well as the United States Supreme Court’s in Tinker v Des Moines Independent Community School District. This is alarming, especially when such importations of foreign principles fail to take into consideration the inherent and irreconcilable differences that exist between our constitution and the constitutions of those countries, particularly with respect to the absence of any religion of the federation in the Indian and United States constitutions, very much unlike ours.
This indeed calls for serious concern, not only for those in the legal fraternity, but also all Malaysians at large, for it goes contrary to long-held principle as established by various judicial precedents of our own courts, that the interpretation of our Federal Constitution must be free from outside interferences. In 1975, for instance, Raja Azlan Shah FJ (as the late Royal Highness then was), in giving the judgment of the Federal Court in Loh Kooi Choon v the Government of Malaysia held that “our Constitution now stands in its own right and it is in the end the wording of our Constitution itself that is to be interpreted and applied, and this wording ‘can never be overridden by the extraneous principles of other Constitution’.” Further, even prior to that, in 1963, the Federal Court in The Government of Kelantan v The Government of the Federation of Malaya & Tunku Abdul Rahman Putra al-Haj had held that our “Constitution is primarily to be interpreted within its own four walls and not in the light of analogies drawn from other countries such as Great Britain, the United States of America or Australia”.
If the syariah law could be dismissed in such a manner by drawing principles from foreign constitutions, one would shudder to think what would and could happen to the position of Islam as the religion of the Federation.
In the light of all of the above, one would have to suggest that the only way forward would be for the State religious authorities to appeal to the Federal Court and to all of Malaysia as a sovereign Islamic political entity to reassert her position at the international level. Perhaps we need to revisit our position at the Organisation of Islamic Cooperation (OIC) and recent United Nations reviews and requests.
*Azril Mohd Amin is a lawyer and Executive Director of the Centre for Human Rights Research and Advocacy (CENTHRA), while Aidil Khalid is a lawyer and senior fellow of CENTHRA.
- See more at: http://www.themalaymailonline.com/what-you-think/article/transgender-case-court-of-appeal-error-azril-mohd-amin-and-aidil-khalid#sthash.X1wYoUmZ.dpuf